ဒီၿမိဳ႕ေလးက ကၽြန္မ အိပ္မက္ေတြ ထဲမွာ ျမင္ဖူးေနက် ပံုစံမ်ိဳး။      ေရခဲ ေတာင္ထြတ္ေတြၾကား ေထြးေပြ႕ ခံထားရတဲ့၊ ႀကီးမားတဲ့ တိမ္တိုက္ေအာက္ ပန္းခ်ီ ဆရာ တစ္ေယာက္က လွပစြာ ေနရာ ခ်ထား သလိုမ်ဳိး လွပလြန္းတဲ့ ၿမိဳ႕ေလး တစ္ၿမိဳ႕ပါ။

ကၽြန္မ ပညာသင္ဖိို႔ ေရာက္သြားတဲ့ ဒီၿမိဳ႕ကေလးက ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ မၾကာခဏ ဆိုသလို ျမင္ေနက် အတိုင္း ႐ႈပ္ေထြး ထူထပ္လွတဲ့ နယူးေယာက္ရဲ႕ လမ္းမႀကီးေတြလို မဟုတ္ဘဲ ႏွင္းတေဖြးေဖြးနဲ႔ လက္ညိႇဳး ထိုးရာမွာ ေတာင္စြယ္ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ား မလြဲေလာက္ေအာင္ ေအးခ်မ္း သာယာတဲ့  ၿမိဳ႕ေသးေသးေလး ျဖစ္ပါတယ္။

အဲ-ကၽြန္မ အိပ္မက္ထဲႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း တူညီတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ႀကီးမားခံ့ထည္ လြန္းလွတဲ့ တကၠသိုလ္ပရ၀ဏ္ႀကီးမ်ား၊ တစ္ရာေက်ာ္ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ပညာဂုဏ္ တ၀င့္၀င့္ ထည္ေနတဲ့ သင္ၾကားေရး ဌာန (Departments)မ်ားနဲ႔ စာသင္ခန္းထဲရိွ အေသြး အေရာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ႏိုင္ငံတကာ ေက်ာင္းသားမ်ားနဲ႔ အတူ စာသင္ရျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံကို ပညာသင္ဆု ရရိွေၾကာင္း သတင္းၾကား ၀မ္းေျမာက္ခဲ့ရတဲ့ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ မြန္ထားနား တကၠသိုလ္ရိွရာ ဒီ“ဘို႔စ္မင္း” ၿမိဳ႕ေလးမွာ ျမန္မာလူမ်ဳိး ဆိုလို႔ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္း ရိွလိမ့္မယ္လို႔ တစ္ဆင့္စကား ၾကားသိရကတည္းက ဒီၿမိဳ႕ကေလးကို ကၽြန္မ စိတ္၀င္စား မိခဲ့တာပါ။ သူတို႕ တကၠသိုလ္မွာ ပထမဆံုး ျမန္မာတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားၿပီး ျမန္မာ့ဂုဏ္ ေဆာင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ရင္း အေတြ႕အၾကံဳသစ္ေတြကို ရင္ခုန္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ မိတာေပါ့ေလ။ ကၽြန္မေမေမကေတာ့ အသက္ ၁၇ ႏွစ္အရြယ္ ကၽြန္မကို မိသားစုနဲ႔ေကာ၊ အမိႏိုင္ငံနဲ႔ပါ မိုင္ေပါင္းေသာင္းခ်ီ ေ၀းကြာတဲ့ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု မြန္ထားနား ျပည္နယ္ကို တစ္ေယာက္တည္း ပညာသင္ သြားရ မယ္ဆိုေတာ့ စိတ္မခ်ႏိုင္ဘဲ ရင္တမမ ျဖစ္ေနခဲ့ရွာတယ္။

အိမ္က ထြက္မလာမီ အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အေမနဲ႔ အေဖ စိတ္ခ်ရေလ ေအာင္ ကၽြန္မ မေၾကာက္ဟန္၊ စိတ္မပူဟန္ အျပည့္ႏွင့္ “သမီးကို စိတ္ခ်ပါ”လို႔ ေ၀ေနေအာင္ အထပ္ထပ္ ေျပာခဲ့ေပမဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီး စထြက္ လာကတည္းက အိမ္နဲ႔ေ၀းၿပီ ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္က ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာ တနင့္နင့္။ ကၽြန္မ သြားတက္မယ့္ မြန္ထားနား တကၠသိုလ္ ရိွရာၿမိဳ႕သို႔ ျမန္မာျပည္ကေန အသြားေလယာဥ္ ၅ ခါ ေျပာင္းစီးၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ ကၽြန္မ ကိုယ္ကၽြန္မ ပိုယံုၾကည္မႈ ရိိွလာပါတယ္။

တစ္ရက္ေက်ာ္ၾကာ နာရီေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ ေလယာဥ္ပ်ံေတြ ေပၚမွာ တေမ့တေျမာ တစ္ေယာက္တည္း ခရီး ထြက္ခဲ့ၿပီး ကၽြန္မ ၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ညသန္းေခါင္ ၂ နာရီ ထိုးေနပါၿပီ။ ေသြးခဲမတတ္ ေအးစက္ေနတဲ့ ေလေသြးေလးနဲ႔ ၿမိဳ႕ေလးက ကၽြန္မကို ေတာင္တန္းေတြ ၾကားက ျပံဳးျပ ႏႈတ္ဆက္ေနေလရဲ႕။ ကၽြန္မနဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚမွာေတြ႕လာ (ေနာင္ ပညာသင္ဖက္ အျဖစ္ ခင္လာ)တဲ့ လာအိုက ေက်ာင္းသူေလး တစ္ေယာက္ နဲ႔အတူ ေက်ာင္းက လႊတ္လိုက္တဲ့ Escort အႀကိဳကားနဲ႔ လိုက္ပါလာရာမွ ေက်ာင္း၀င္းထဲအေရာက္ ႀကီးမားလွတဲ့ အုတ္နီေရာင္ ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီး မ်ားကို အ႐ုဏ္ဦး အလင္းေရာင္ ေအာက္မွာ ရင္သပ္ ႐ႈေမာရင္း ႏွစ္ေယာက္ ၿပိဳင္တူ ေအာ္မိတာ “၀ိုး-ဒါငါတို႔ တက္ရမယ့္ ေက်ာင္းပါလား”ဆိုၿပီးေတာ့ ေပါ့။

ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္က တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ အေဆာင္ တစ္ခုတည္း မွာ ေနရာခ်ထား ခံရၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေနရမယ့္ အခန္းက ၉ ထပ္ေျမာက္မွာတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ အခန္းကိုယ္ေရာက္ အထုပ္ေတြ ခ်ၿပီး ေျခကုန္ လက္ ပန္းက်ကာ အိပ္မယ္ဟန္ျပင္ေတာ့မွ ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာ အိမ္နဲ႔ အေ၀းဆံုး ကမာၻ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ အထီးက်န္ အိပ္ရာ၀င္ရမယ့္ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္ ျပန္ေတြးရင္း အိမ္လြမ္းစိတ္ေတြက ဆို႔နင့္လာ ေလရဲ႕။ ႏွင္းတဖြဲဖြဲၾကား မွန္လံု အခန္းႀကီးထဲက ေမြ႕ရာ အထူႀကီးေပၚမွာ ကၽြန္မ ခရီးပန္းလာတာ ေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္သင့္ေပမဲ့ ဘုရားစင္ ေရွ႕မွာ ကၽြန္မအတြက္ ေမတၱာပို႔ ဆုေတာင္းေပး ေနမယ့္ အေဖနဲ႔ အေမ့ မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ကာ မ်က္ရည္မစဲ ႏိုင္ေတာ့ပါ။ “အသက္ ၁၇ ႏွစ္ အရြယ္ ပထမဆံုး ခရီးထြက္တာ။ ညည္းႏွယ္ တစ္ေယာက္တည္း ေ၀းေ၀းလံလံအေမရိက ေတာင္ သြားမလို႔တဲ့။ မႏၲေလးေတာင္ ညည္း တစ္ေယာက္တည္း သြားဖူးလို႔လား”လို႔ ေမးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕အထက္တန္း ေက်ာင္းက ဆရာမရဲ႕ က႐ုဏာ စကားသံကုိလည္း အေဖာ္မဲ့ငွက္ ကေလးတစ္ေကာင္ ကၽြန္မ ထပ္ခါ ထပ္ခါ ၾကား ေယာင္ေနမိပါတယ္။

တစစ္စစ္ ေခါင္းထဲက ကိုက္ခဲမႈနဲ႔ အိပ္ရာက ထထိုင္မိရင္း “ငါ အေမရိကားမွာပါလား” ဆိုတဲ့ အေတြးက ပထမ ၀င္လာကာ စိတ္လႈပ္ရွားလို႔မွ မဆံုးခင္မွာပဲ အခန္းကပ္လ်က္ လာအို ေက်ာင္းသူ ရဲ႕ တံခါးေခါက္သံ ၾကားရပါတယ္။ သူက ကၽြန္မ ကို အဲဒီေန႔ တကၠသိုလ္ေရာက္ ႏိုင္ငံတကာ ေက်ာင္းသား အားလံုးကို ႀကိဳဆိုမယ့္ International Student Oriebtatio အတြက္ ၀တ္စားျပင္ ဆင္ဖို႔ လာသတိေပးေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ေဖေဖ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕အထုပ္ေတြထဲမွ သင့္ေတာ္ရာ အ၀တ္ အစားေတြ၊ ေရခ်ိဳး သန္႔စင္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ ဆပ္ျပာ သြားတိုက္ေဆးစတဲ့ ပစၥည္းေတြကို တန္းစီရွာ ေဖြရင္းကၽြန္မရဲ႕ မနက္ခင္း စတင္ပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္မနဲ႔ လာအိုေက်ာင္းသူ Chanhom ဓာတ္ေလွကား ေစာင့္ေနခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ Program တူ မေလးရွားမွ Kialeh ဆိုတဲ့ ေက်ာင္း သူနဲ႔ ထပ္မံေတြ႕ဆံုရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔သံုး ေယာက္ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အေဆာင္ ေအာက္ထပ္က ကြန္ပ်ဴတာ ခန္းမႀကီးမ်ားထဲမွ သြားရမယ့္ အေဆာက္အအံုကိုGoogle ေျမပံုမွ တစ္ဆင့္ Print ထုတ္ကာ တက္ႂကြတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ စတင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီ Student Hnion အေဆာက္အအံု ႀကီးဆီ ေရာက္ေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔ ေနာက္ထပ္ ေတြ႕ ဆံုရတာကေတာ့ ထိုင္းမွေက်ာင္းသား Poom pong ပါပဲ။ ကၽြန္မတို႔ အာရွ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ ကိုယ့္အေတြ႕အၾကံဳ ကိုယ့္အိမ္ဇာတ္လမ္း မ်ား ေျပာရင္း မဆံုးခင္မွာပဲ ႏိုင္ငံတကာ ေက်ာင္းသားမ်ား ဆံုေတြ႕ရာ အခန္းထဲ ေရာက္ လာၾကပါ တယ္။

အဲဒီ အခ်ိန္ကေလးကေတာ့ ကၽြန္မ ေက်ာင္းတက္စဥ္ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ အမွတ္တရ အျဖစ္ဆံုးေန႔မ်ားထဲမွ တစ္ရက္ ျဖစ္ပါ ေတာ့တယ္။ အစည္းအေ၀း ခန္းမထဲမွာ ကမာၻ အႏွံ႔ အျပားမွ အသားအေရာင္မ်ဳိးစံု၊ ၀တ္ဆင္ပံု မ်ဳိးစံု၊ ႏႈတ္ဆက္ပံု ယဥ္ေက်းမႈမ်ဳိးစံုကို ေတြ႕ရၿပီး ကၽြန္မ ရင္းႏွီး ကၽြမ္္း၀င္ အျဖစ္ခဲ့ဆံုး သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာ ဥေရာပမွ အဂၤလန္၊ နယူးဇီလန္၊ ဂ်ာမနီ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ အာဖရိကမွ ေဟတီႏိုင္ငံ၊ တူရကီ ႏိုင္ငံ၊ ေဆာ္ဒီအာေရးဘီးယား ႏိုင္ငံ အသီးသီးမွ ေက်ာင္း သားမ်ား၊ အာ႐ွ လူမ်ဳိးမ်ားထဲမွ ဂ်ပန္၊ ကိုရီးယား၊ မြန္ဂိုလီးယား၊ အိႏိ္ၵယ ေက်ာင္းသားမ်ားတို႔ ျဖစ္ၿပီး သူတို႔ေတြနဲ႔ အဲဒီ Orientation မွ အစျပဳကာ ယေန႔ တိုင္ (Multicultural FriendShip ေလး မျပတ္ဘဲ) မိတ္မပ်က္ ရိိွေနပါေသးတယ္။

ကမာၻ႔ ေနရာမ်ဳိးစံု လူမ်ဳိးေပါင္းစံုထဲမွ လာတက္ခြင့္ရသူမ်ား အားလံုး တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ႏႈတ္ဆက္ၾကရာမွာ ကၽြန္မလည္း ျမန္မာေက်ာင္းသူ တစ္ဦးအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံကိုယ္စားျပဳ စကားေျပာခြင့္ ရခဲ့တာလည္း တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္ တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အမွတ္တရ တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အတန္းေတြ စဖြင့္တဲ့ ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ေက်ာင္း သားေတြ အားလံုး ကိုယ့္ေမဂ်ာကိုယ္ တကြဲတျပားစီ တက္တဲ့ အခါ မွာေတာ့ ကၽြန္မက ကၽြန္မရဲ႕ ေမဂ်Biotech nology and Neuroscience  (ဇီ၀နည္း ပညာနဲ႔ ဦးေႏွာက္အာ႐ံုေၾကာ)နဲ႔ မိုင္နာ(Minor) ဘာသာရပ္ကိုေတာ့ Public Communication  (လူထုဆက္ဆံ ေရးပညာ)ကို သင္ၾကားခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္မ ႏွစ္သက္တဲ့ လူ႔ခႏၶာေဗဒ ဘာသာရပ္အတန္းမွာေတာ့ ေက်ာင္းသား အေယာက္ ၁၈၀ ေက်ာ္ ရိွၿပီး ေက်ာင္းခန္း သီေရတာႀကီးက ႐ုပ္ရွင္ေတြ ထဲမွာသာ ျမင္ဖူးတဲ့ တစ္ဆင့္တစ္ဆင့္ ျမင့္တက္သြားတဲ့ ခံုျမင့္ႀကီးေတြမို႔ သူတို႔ လူမ်ဳိးၾကားထဲမွာ အရပ္ေတာ္ေတာ္ ပုသြားတဲ့ ကၽြန္မက ထိုင္ခံုေတြရဲ႕ ေရွ႕ဆံုးမွာ သြားထိုင္ေလ့ ရိွပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ပေရာ္ဖက္ဆာ အေနနဲ႔ ကၽြန္မကို သတိထားမိၿပီး ကၽြန္မ အေနနဲ႔လည္း ပ႐ိုဂ်က္တာနဲ႔ ထိုးျပတဲ့ Lecture Slide ေတြကို မျမင္ရတဲ့ ျပႆနာ မရိွေတာ့ပါဘူး။

အေမရိကန္ ပညာေရးအရ သင္ၾကားပံုက ေက်ာင္းသားဆရာ ေဆြးေႏြးၿပီး တတ္ေျမာက္ေစတဲ့ စနစ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဆရာရဲ႕ Lecture ကို အဓိက နားေထာင္ၿပီး ဖတ္စာအုပ္ထဲက စာကို ေၾကညက္ရင္ စာေမးပြဲ ေျဖႏိုင္မွာ ေသခ်ာေပမဲ့ အေမရိကန္ တကၠသိုလ္ေတြမွာေတာ့ ဖတ္စာအုပ္ ဆိုတာ Leture ကို နားလည္ဖို႔ ကိုယ့္ဘာသာ မီွျငမ္း ေလ့လာစရာ စာအုပ္တစ္အုပ္ ဆိုတဲ့ သေဘာထက္ မပိုပါဘူး။ ကၽြန္မ စာသင္ခန္းထဲမွာ နားလည္လာတာက ပေရာ္ဖက္ဆာေတြရဲ ေတြကို နားလည္ေအာင္ မွတ္သားရင္း ေက်ာင္းသားကိုယ္တိုင္ မွတ္စုထုတ္ရတာ ျဖစ္ၿပီး အဲဒီ ပေရာ္ဖက္ဆာေတြက သူတို႔ေျပာမဲ့ သင္ခန္းစာကို ဘယ္စာအုပ္ထဲက ဆုိတာမ်ဳိး တိုက္႐ိုက္ရွင္းလင္း ျပေလ့ မရိွပါဘူး။ Self-Learning လို႔ ေခၚတဲ့ ကိုယ္တိုင္ အတန္းတက္ မွတ္စုထုတ္၊ ကိုယ္တိုင္ နားလည္ေအာင္ စာၾကည့္တိုက္၊ အင္တာနက္ အစရိွတဲ့ ပညာေရးရင္းျမစ္မ်ားမွ မိမိကိုယ္တိုင္ ကၽြမ္းက်င္ ပိုင္ႏိုင္ေအာင္ ေလ့လာမွသာ စာေမးပြဲ ေကာင္းစြာ ေျဖဆိုႏိုင္မယ့္ စနစ္မ်ဳိးျဖစ္ ပါတယ္။

အဂၤလိပ္စာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကၽြမ္းက်င္ေအာင္ ေျပာတတ္ေပမဲ့လည္း ခက္ခဲတဲ့ သင္ခန္းစာမ်ားကို အတန္းထဲမွာ နားလည္ေအာင္ နားေထာင္တဲ့အခါ မိမိဘာသာစကား မဟုတ္ေတာ့ အားလံုးကို ျခံဳငံုရယူႏိုင္ဖို႔ အခက္အခဲ ၾကံဳရတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳအရ ကေတာ့ အတန္းထဲမွာ အေကာင္းဆံုး လိုက္ႏိုင္ဖို႔ က ကိုယ္ကုိယ္တိုင္သင္ၾကားလို စိတ္အျပည့္အ၀ နဲ႔ စာသင္ခန္း မ၀င္ခင္မွာ ဖတ္စရာ Assignment မ်ားကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစား ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ပေရာ္ ဖက္ဆာကို ရွက္ရြံေၾကာက္လန္႔မေနဘဲ မၾကာ ခဏခ်ဥ္းကပ္ေမးျမန္းဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိ ကန္ပေရာ္ဖက္ဆာမ်ားက သူတို႔ကို ေမးခြန္းေမးတာ သူတို႔နဲ႕ ျငင္းခုံတာကို အျမဲသေဘာက်တဲ့ အတြက္ စာသင္ခန္းထဲမွာ ကၽြန္မတို႔က တက္ တက္ႂကြႂကြ ကုိယ့္အျမင္ကို ကိုယ္ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေျပာ၊ ကိုယ္ နားမလည္တဲ့ စာမ်ားကို ပေရာ္ဖက္ဆာနဲ႔ ရက္ခ်ိန္းခ်ိန္းၿပီး အေသအခ်ာ ေမးျမန္း၊ ၿပီးေတာ့ အတန္းထဲမွာ ဆရာနဲ႔ တက္ႂကြစြာ ေဆြးေႏြးတတ္ တဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ားနဲ႔ စာက်က္အုပ္စုမ်ား ဖြဲ႕ၿပီး ေဆြးေႏြးတာေတြက အေကာင္းဆံုး သင္ယူနည္း ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဥပမာ အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ကၽြန္မ တက္ခဲ့တဲ့ အတန္းေတြထဲက Biology 101 Course မွာ လူဆိုတာ ေမ်ာက္က ဆင္းသက္လာတယ္ဆိုတဲ့ “ခ်ားလ္ဒါ ၀င္ရဲ႕ လူသားရင္း ျမစ္ဆင့္ကဲ ျဖစ္စဥ္”ကို သင္ရတဲ့အခါ က်ေတာ့ အတန္းထဲမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အတူတူ Study Group ေလးဖြဲ႕ၿပီး ပေရာ္ဖက္ဆာ သင္ခန္းစာ မသင္ခင္ ကိုယ္တိုင္ Research လုပ္တဲ့ သေဘာနဲ႔ တစ္ေယာက္ကို ေခါင္းစဥ္ တစ္ခုခြဲၿပီး“ဒါ၀င္သီအိုရီရဲ႕ အစ”၊“ထိုစဥ္က လက္မခံ သူတို႔၏ သေဘာထား”၊ “သီအိုရီကို လက္ခံလာေအာင္ သိပံၸနည္းက် သက္ေသျပခ်က္မ်ား”ႏွင့္ “ယေန႔ ေခတ္ သိပံၸပညာရွင္တို႔ရဲ႕ အျမင္” အစရိွသျဖင့္ ေခါင္းစဥ္ တစ္ခုစီခြဲကာ Research ျပဳလုပ္ ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုနည္းနဲ႔ ဘာသာရပ္ အေပၚ ပိုမို နားလည္လာကာ အခ်င္းခ်င္း ေဆြးေႏြးဖလွယ္ ရာမွာလည္း ပိုမို နက္နဲတဲ့ သီအိုရီပိုင္းမ်ားကို ေလ့လာႏိုင္တဲ့ အတြက္ စာေမးပြဲမွာ ကၽြန္မတို႔ ေကာင္းစြာ ေျဖဆိုႏိုင္လာၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ခႏၶာေဗဒ အတန္းေတြလို လူေသ  အေလာင္းခြဲစိတ္တဲ့ သင္ခန္းစာမွာေတာင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခက္ခဲ နက္နဲေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္ မက်ဘဲ ကိုယ္တိုင္က လုိခ်င္စိတ္ အျပည့္အ၀ ရိွမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေက်ာင္းသား မဆို လိုက္ႏိုင္မယ္လို႔ ကၽြန္မအေတြ႕အၾကံဳ အရ ယံုၾကည္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ကၽြန္မ ေက်ာင္းစာနဲ႔ Extra Curriculum Activities   မ်ား ျဖစ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈ သင္တန္း၊ ႏိုင္ငံတကာ လူငယ္မ်ား ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ၊ ကၽြန္မရဲ႕ ပညာေတာ္သင္ အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ လစဥ္အြန္လိုင္း Meeting အစရိွတာေတြနဲ႔ အလုပ္ မ်ားေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ဖက္မွာလည္း ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတာင္တက္အဖြဲ႕၊ ပဲဆြတ္ပြဲေတာ္နဲ႔ ခရစ္စမတ္တို႔လို ပြဲေတာ္ေတြမွာ လုပ္အားေပး အဖြဲ႕၊ ၿမိဳ႕ထဲမွ ဘိုးဘြားရိပ္သာမွာ အဘိုးအဘြားေတြနဲ႔ စကားေျပာေဖာ္ လုပ္အား ေပးအသင္းေတြမွာ အားလပ္တိုင္း လႈပ္ရွား ျဖစ္သလို ကၽြန္မကို ခ်စ္တဲ့အေမရိကန္ Hostmom နဲ႔ Hostdad  မိသားစုနဲ႔လည္း ညစာစား၊ ႐ုပ္ရွင္ အတူၾကည့္ျခင္း၊ ယဥ္ေက်းမႈ ဆိုင္ရာ ဂီတပြဲေတာ္မ်ား သြားေရာက္ျခင္းႏွင့္ ေရခဲေတာင္မ်ားေပၚမွာ ႏွင္းေလွ်ာစီးျခင္းမ်ားကိုလည္း အေတြ႕အၾကံဳသစ္ အေနနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ဒါေပမဲ့လည္း ကၽြန္မရဲ႕ အေမရိကန္ ပညာ သင္ခရီးေလးက ဘယ္ေလာက္ပဲ ေပ်ာ္ စရာေတြ၊ အေတြ႕အၾကံဳသစ္ေတြနဲ႔ ၿပီးျပည့္စံုတယ္ ထင္ရေပမဲ့ ညအိပ္ရာ၀င္ၿပီဆုိတာနဲ႔ အထီးက်န္ ခံစားခ်က္ ေတြအျပည့္နဲ႔ ႏွင္းေဖြးေဖြး ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာ တစ္ေယာက္တည္း အိမ္လြမ္းစိတ္နဲ႔ က်ိတ္မ်က္ ရည္ ၀ဲခဲ့ရတာကို ဘယ္သူ႔မွ မသိႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မ ညအိပ္ရာ၀င္ခါနီးဟာ အိမ္မွာ ကၽြန္မ မိသားစုေလး မနက္စာ ထမင္း စားေနမလား၊ ကိုယ္စီ အလုပ္ခြင္မွာ ဒါမွမဟုတ္ ဘတ္စ္ကား မွတ္တိုင္မွာ ပင္ပန္းေနၾကမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေ၀း ေရာက္ေနတဲ့ သမီး ကၽြန္မ အေၾကာင္းေတြး ၿပီး စိတ္ပူေနၾကမလား စတဲ့လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ေတြက မိသားစုေလးဆီ အျမဲ အလည္ သြားေနေလရဲ႕။

တစ္ခါတေလ အြန္လိုင္းမွာ အလြမ္းေျပ အေမနဲ႔ အေဖမ်က္ႏွာေလးျမင္ရ စကားေျပာရတဲ့ အခါမွာလည္း အသံမတုန္ေအာင္ ႀကိဳးစားေျပာတဲ့ အခါ ေျပာ၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခ်ဴခ်ာတဲ့ ကၽြန္မ ႏွင္းေတာထဲမွာ ဘယ္လိုျဖစ္ေနမလဲ၊ စိတ္ ပူရွာေနတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးေရွ႕မွာ က်လုဆဲဆဲ မ်က္ ရည္ေတြကို မ်ဳိခ်ၿပီး ဟန္ေဆာင္ ျပံဳးျပရင္း၊ ေန႔စဥ္ Dining Hall က အသားနီနီရဲရဲနဲ႔ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ ေပါင္မုန္႕ေတြ စားရတိုင္း တလိႈက္လိႈက္ လြမ္းမိတဲ့ အေမ့ရဲ႕ ငါးပိခ်က္နဲ႔ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းကို ဘယ္လိုလြမ္းေၾကာင္း ေျပာျပမယ္ ၾကံရြယ္ထားသမွ် ေတြဟာ“သမီးေလး စားရေသာက္ရ အဆင္ေျပရဲ႕ လား”လို႔ ေမးတိုင္း ေျပာမထြက္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အလြမ္း ညေတြက အခုျပန္စဥ္စားတဲ့ အခါမွာေတာင္ လြမ္းေမာစရာ ဘ၀အေတြ႕အၾကံဳေတြ အျဖစ္ ခံစား က်န္ရစ္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ရခဲလွတဲ့ ဒီအခြင့္အေရးေကာင္းက ကၽြန္မ ဘ၀ပညာေရးနဲ႔ ေနာင္မိသားစု အတြက္ ႀကိဳးစားရမယ့္ အေတြ႔အၾကံဳေကာင္းေတြမို႔ ေပ်ာ္စရာေတြကိုလည္း ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္နဲ႔ ဒိုင္ယာရီထဲ သိမ္းဆည္း၊ ညစဥ္ တစ္ကိုယ္တည္း က်ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကိုလည္း ရင္ထဲ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း ေထြးပိုက္ခဲ့သမွ်ေတြက အခုေက်ာင္းပိတ္ရက္ ရန္ ကုန္ျပန္ေရာက္တုန္း ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ ေနာက္ ေၾကာင္းျပန္ ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခုလို အမွတ္တရမ်ား တလွပ္လွပ္ အရိပ္ထင္လာခဲ့ပါတယ္။

အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အမွတ္ တရ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားကို အေမရိကန္ကို ပညာ သင္ ျပန္မသြားခင္ စာဖတ္သူမ်ားကို ျပန္လည္ ေ၀မွ်ရင္း တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ကၽြန္မ ပညာေတာ္ သင္ရရိွခဲ့ရာ American Center မွာ American Center Discussion Club (ACDC) ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္ စာေလ့က်င့္တဲ့ အဖြဲ႕ေလး တစ္ခု ျပန္လည္ တည္ေထာင္ကာ တနလၤာေန႔တိုင္း လူငယ္မ်ား ေခါင္း စဥ္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေလ့လာ ေဆြးေႏြးျဖစ္ဖို႔ ဦးစီး ေနျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ Club မွာ ဦးစီးေခါင္းေဆာင္အေနနဲ႔ လူႀကီး လုပ္ေနရေပမဲ့ ညအိပ္ခ်ိန္ ျပန္ေရာက္ရင္ ကေလးျပန္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မဟာ ကမာၻ႔ တစ္ဖက္စြန္းမွာ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ေအာင္ျမင္မႈမ်ား၊ ေသာက မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ အခက္အခဲမ်ားကို ျပန္လည္ၿပီး တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္ဖြဲ႕ျဖစ္ေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမက ပီတီျပံဳးနဲ႔ နားေထာင္ေနေလရဲ႕။

ဟိုဘက္ကမာၻ တစ္ဖက္ျခမ္း ေရခဲေတာင္ေတြၾကားၿမိဳ႕ေလးက ကၽြန္မရဲ႕ တကၠသိုလ္ႀကီးမွာ ပညာေတြ တစ္ကိုယ္ေတာ္ သင္ၾကား ေပ်ာ္ရြင္ရတဲ့ အိပ္ မက္ထဲကလို ဘ၀နဲ႔ ယခုေလာေလာဆယ္ မိဘရင္ခြင္မွာ ကၽြန္မအႀကိဳက္ဆံံုး အေမ့လက္ရာ ထမင္းဟင္းနဲ႔ မိသားစုလက္ဆံုႏႊဲ အတူေနရတဲ့ ကာလ ဘယ္ဟာပိုေပ်ာ္လဲလို႔ ေမးလာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မႏွစ္သက္တဲ့ ဆို႐ိုး စကားေလးတစ္ခုနဲ႔ ျပန္ေျဖပါရေစ။ အဲဒါက "Home is the best place in the entire word, but it is always good to discover what is out there"  မိသားစုအိမ္ ဆိုတာ ကမၻာေပၚမွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေပမဲ့ အဲဒီ အျပင္ဘက္မွာ ဘာေတြရိွလဲ ဆိုတာကို ရွာေဖြရျခင္းဟာလည္း တကယ့္ကို ေကာင္းတာ ပါပဲတဲ့။

အဲဒီအဆိုအတိုင္း ကၽြန္မပညာရွာရာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ မြန္ထားနား တကၠသိုလ္ဟာ မိသားစုနဲ႔ အတန္ၾကာ ေ၀းေနရေပမဲ့ အနာဂတ္ အိပ္မက္ေတြ ျမႇဳပ္ႏွံထားရာ ေနရာေလးမို႔ ဘ၀ရဲ႕ “ဒုတိယအိမ္ကေလး”ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီဒုတိယအိမ္ေလးမွ တစ္ဆင့္ကၽြန္မရဲ႕ အနာဂတ္ပန္းတိုင္ဆီကို အခက္အခဲ အမ်ဳိးမ်ဳိးၾကားမွ တစ္ေန႕ေတာ့ ေရာက္ရမွာပဲလို႔ ခိုင္မာစြာ ယံုၾကည္ ထားတယ္ဆိုရင္ စာဖတ္သူမ်ားလည္း ဆယ္ေက်ာ္သက္ ျမန္မာေက်ာင္းသူ ကၽြန္မရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေလးကို မွ်ေ၀လက္ခံေပး ႏိုင္မယ္မဟုတ္ပါလားရွင္။

ျဖဴပန္းႏုခင္
(Teen မဂၢဇင္း၊ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၂၀၁၂)