လူငယ္ေတြ ေအာင္ျမင္ေစမယ့္ နည္းလမ္းနဲ႔ စိတ္ဓာတ္၊ အေၾကာင္းအရာ မ်ဳိးစံုထဲမွာ မခံခ်င္စိတ္ ဆိုတာကလည္း တစ္ခု အပါအ၀င္ ျဖစ္သလုိ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

မခံခ်င္စိတ္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ “အႏုိင္မခံ၊ အ႐ႈံးမေပး” ခ်င္တာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒီစိတ္က လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို လံုး၀ေျပာင္းလဲ သြားေစႏုိင္တာပါ။ ဒီစိတ္ေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္မႈ လမ္းစေပၚ ေရာက္လာတဲ့ ေျပးခုန္ပစ္ အားကစားသမား လူငယ္ တစ္ဦးနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ပုိၿပီး ထူးျခားတာက ဒီလူငယ္ဟာ မသန္စြမ္း လူငယ္ တစ္ဦးျဖစ္လုိ႔ ေနပါတယ္။ မသန္စြမ္းေတြမွာ ဒီစိတ္ကုိ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ရၿပီး ဒီစိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ဘ၀ကို သာမန္ လူေတြထက္ ေျပာင္းလဲ ႏုိင္တာကိုလည္း သတိ ထားမိခဲ့ရပါတယ္။

ထူးျမတ္ႏုိင္ ဆိုတဲ့ လူငယ္က အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးပဲ ရွိေသးတာပါ။ ေရွးဘ၀ ကုသုိလ္ကံလုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာေတြ ဆုိ႐ိုးစကားနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဒီကေလးက သာမန္ ကေလးငယ္ ဘ၀နဲ႔ အမိ၀မ္းက ကၽြတ္ခဲ့ရေပမဲ့ အဲဒီ ကံဆိုတဲ့ အရာႀကီးေၾကာင့္ ၅ ႏွစ္သားအရြယ္မွာ ရထား မေတာ္တဆမႈ ျဖစ္ၿပီး မသန္စြမ္း ဘ၀ကို ေရာက္ခဲ့ရတာပါ။ ေၾကာက္လန္႔စရာ အျဖစ္ဆိုးကို ၾကံဳေတြ႕ၿပီး ေသကံမေရာက္ သက္မေပ်ာက္ခဲ့ေပမဲ့ ညာဘက္လက္ တစ္ဖက္ ျပတ္သြားခဲ့ရတဲ့ ဒီလူငယ္က စိတ္ဓာတ္ပုိင္း ဆိုင္ရာ ခ်ဳိ႕ယြင္း မႈေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ “အရမ္း ငယ္ေသးေတာ့ ေဆာ့တဲ့အရြယ္လည္းျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္တုန္း ခဏပဲေလ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ၀န္းက်င္ကလည္း ေကာင္းခဲ့တယ္”လုိ႔ သူက ဆုိပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဆုိတဲ့ ေနရာမွာ ေနထုိင္ရာ ၀န္းက်င္နဲ႔ မိမိရဲ႕အနီးစပ္ဆံုး မိသားစု၊ ေဆြမ်ဳိး အသုိင္းအ၀ိုင္းက သိပ္ကုိ
အေရးပါလွပါတယ္။ ဒီလူငယ္က ကံေကာင္း ေထာက္မစြာပဲ ကိုယ့္ရဲ႕အားနည္းခ်က္ကို ႏွိပ္ကြပ္မယ့္ ကုိယ့္ရဲ႕ ခ်ဳိ႕ယြင္းမႈကို အႏုိင္ယူမယ့္ ေစာ္ကားမယ့္ ၀န္းက်င္နဲ႔ ေ၀းကြာ ခဲ့ရတာေၾကာင့္ ငယ္ဘ၀က သိပ္ကို အဆင္ေျပၿပီး စိတ္ဓာတ္ေတြက သာမန္ လူေတြလိုပဲ ခုိင္မာေနဆဲပါ။

သုိ႔ေပမဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ပံုစံ ကြာဟျခားနားမႈဟာ တစ္ေန႔ မဟုတ္ တစ္ေန႔ေတာ့ သိသာေစတာပါ။ “ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္တုန္းက ေဘာလံုးကို သိပ္၀ါသနာ ပါတာ။ ကစားလည္း ကစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းမွာ အားကစားသိပံၸေတြ ဘာေတြနဲ႔ ေသခ်ာ လူေရြးေတာ့ ကိုယ့္သူငယ္ ခ်င္းေတြ အားလံုးပါသြားတယ္။ ကုိယ္တစ္ေယာက္ပဲ က်န္ခဲ့တာ။ ကုိယ္က သာမန္ေက်ာင္းပဲ တက္ခဲ့တာေလ။ ၁၂ ႏွစ္၊ ၁၃ ႏွစ္သား ၈ တန္းႏွစ္ေပါ့။ အဲဒီမွာ အရမ္းကို စိတ္ထိခိုက္ သြားေတာ့တာပဲ။ ကိုယ္က ငယ္ငယ္တုန္း ကတည္းက ေဘာလံုးကို အသည္းစြဲပဲေလ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္လုိမွေျဖလို႔ မရေတာ့ဘူး။ အိမ္ကလည္း ေဖ်ာင္းဖ်တယ္။ ဒါက အေရး မႀကီးပါဘူးေပါ့။ပညာပဲ အေရးႀကီးပါတယ္ေပါ့။ ေတာ္ေအာင္လုပ္လို႔ ေဖ်ာင္းဖ်ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ မလုပ္လုိက္ရေတာ့ ေျဖမဆည္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ငါလုပ္လုိ႔မရေတာ့ဘူးဆုိၿပီး အားကစားကို စိတ္ဓာတ္က်သြားခဲ့တယ္” လုိ႔ ထူးျမတ္ႏုိင္ ေျပာျပပါတယ္။

ထူးျမတ္ႏုိင္က တစ္ခါတေလ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မေနႏုိင္လုိ႔ ျပန္ကစား ျဖစ္ရင္လည္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတ ဲ့စိတ္ႀကီးက ဖိစီးျပန္တာေၾကာင့္ ကစားတုိင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္လို႔လည္း သူ႔ခံစားမႈကို ေျပာျပပါတယ္။ “ကၽြန္ေတာ္ က ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိ ရပ္ကြက္ပဲြေတြမွာ အျမဲေဘာလံုးကစားတယ္။ ႀကိဳး စားလည္း ကန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရပ္ကြက္ပြဲတုိင္း ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရပ္ကြက္ လက္ေရြးစင္လည္း ျဖစ္ခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဘုရား ရွိခိုးဆုေတာင္း ရင္ေတာင္မွ ကမာၻ႕အေကာင္းဆံုးေဘာလံုးသမား ျဖစ္ရပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းခဲ့ တာ။ ဘုရား ရွိခိုးတုိင္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလုိျဖစ္သြားေတာ့ ပညာေရးဘက္ကို ေရာက္သြားေတာ့တာ” လုိ႔ ထူးျမတ္ႏုိင္က ဆိုပါတယ္။

ထူးျမတ္ႏုိင္က လူငယ္ေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ ထရွိတဲ့ ကိစၥေတြလည္း ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ၁၀ တန္းႏွစ္မွာ လူငယ္သဘာ၀ေတြနဲ႔ အေပါင္း အသင္း မွားမႈေၾကာင့္ လမ္းလြဲမလိုျဖစ္ခဲ့ရေပမဲ့ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ကိုယ္ျပန္ဆံုးမၿပီး ၁၀ တန္းေအာင္ ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ထူးျမတ္ႏုိင္က ခုဆုိရင္ ဒုတိယႏွစ္ျမန္မာစာေက်ာင္းသားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။“ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မိဘ ေတြကိုလည္း ဒုက္ၡမေပးခ်င္ေတာ့လို႔ေလ။ မိဘ ေတြက လယ္လုပ္တာဆိုေတာ့ ကုိယ့္ဘ၀ကိုယ္ ေက်ာင္းမယ္ဆိုၿပီး ရန္ကုန္တက္ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။ အေဒၚေတြက အလုပ္သြင္းေပး တယ္။ အင္ဗာတာပံုးခြံေတြ လုပ္တာ။ အဲဒီမွာ လုပ္ေနရင္းနဲ႔ သတင္းစာထဲမွာ မသန္စြမ္းအား ကစားၿပိဳင္ပြဲ လုပ္မယ္ဆိုတာေတြ႕ေတာ့ အဲဒီကို သြားဆက္သြယ္ၿပီး ၿပိဳင္ျဖစ္တာ။ စၿပီးၿပိဳင္တဲ့ ပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က ေငြတံဆိပ္ပဲရခဲ့တာ။ ကုိယ္က အခုမွ စကစားတာဆုိေတာ့ေလ”လို႔ ထူးျမတ္ႏုိင္ က ဆုိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မခံခ်င္စိတ္က အဲဒီကေန စတယ္လုိ႔ ဆုိရမွာပါ။ “သူတုိ႔ေတာင္မွ လုပ္ႏုိင္ ေသးတာ။ ငါက ဘာလို႔မလုပ္ႏိုင္ရမွာလဲဆုိၿပီး စဥ္းစားတယ္။ သူတို႔ကို ႏုိင္ခ်င္ရင္ ငါ ဘာလုပ္ ရမလဲေပါ့။ အဓိကက ထရိန္နင္ပဲ။ ထရိန္နင္ကို အိမ္မွာလုပ္ၾကည့္တယ္။ လုပ္ေတာ့လည္း အဆင္မေျပဘူး။ ဆရာလည္း မရွိေတာ့ အဲဒါနဲ႔ ေအာင္ဆန္းကြင္းထဲမွာ ဆရာနဲ႔ေသခ်ာသြား ေလ့က်င့္ျဖစ္တယ္”လုိ႔ ထူးျမတ္ႏုိင္က ေျပာျပပါ တယ္။

ထူးျမတ္ႏုိင္က ေျပး၊ ခုန္၊ ပစ္ အားကစားကို ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ကစၿပီး ကစားခဲ့ရာမွာ ျပည္တြင္း ျပည္ပပြဲေပါင္းမ်ားစြာ ကစားခဲ့ဖူးသူလည္း ျဖစ္ ပါတယ္။ သူသြားခဲ့ဖူးတဲ့ ျပည္ပၿပိဳင္ပြဲေတြက ေတာ့ မေလးရွား ၂၀၀၉ နဲ႔ အင္ဒုိနီးရွား ၂၀၁၁ ပြဲစဥ္ေတြပါ။ ထူးျမတ္ႏုိင္က ေရႊတံဆိပ္ ၁၂ ခု၊ ေငြ ၁ ခု၊ ေၾကး ၁ ခု ရရွိထားသူလည္း ျဖစ္ပါ တယ္။ အခုလိုရရွိဖုိ႔အတြက္ အေတြ႕အၾကံဳေတြက ေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ “အေမက ေငြလွမ္းပုိ႔ေပး တာနဲ႔ေလာက္ေအာင္ သံုးတယ္။ ကုိယ္က ျဖစ္ခ်င္ ေနတာကိုး။ ဒီလုိထရိန္နင္ဆင္းခ်ိန္မွာ Camp သြင္းတာနဲ႔ မတူဘူး။ ကုိယ့္စရိတ္နဲ႔ကိုယ္ပဲေလ။ အလုပ္လည္း မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း မရ ဘူး။

အိမ္ကေပးတဲ့ ေငြေလးကို ျခစ္ျခဳတ္ စုေဆာင္းၿပီး စားရတယ္။ သူတုိ႔ကုိ ႏုိင္ဖုိ႔ပဲ စိတ္ ကေရာက္ေနတာေလ။ ဒီေတာ့ကြင္းထဲမွာ ဆရာေတြ အလုပ္ကို၀ုိင္းလုပ္ ဆရာေတြေပးတဲ့ မုန္႔ဖုိးယူၿပီး အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္တယ္။ တစ္ခါ တစ္ေလ ညေနစာမစားရတဲ့ေန႔ေတာင္ ရွိတယ္။ အဓိကက ထရိန္နင္မွန္ဖို႔ပဲ။ ဒါေပမဲ့ မသန္စြမ္း ခ်င္းအတူ ကုိယ္က ဘာလို႔မႏုိင္ရမွာလဲလို႔ စဥ္းစားၿပီး ႀကိဳးစားတာ။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ေျပာ ၾကတယ္။ ႏုိင္ငံျခားမွာက အစစအရာရာ လုိေလ ေသးမရွိထားၿပီး ေလ့က်င့္ေပးၾကတယ္ေပါ့။ ဘယ္လိုမွ မရႏိုင္ဘူးလို႔ခ်ည္းပဲ ေျပာၾကတယ္။ မရႏုိင္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူးေလ။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ဓာတ္ပဲ။ သူတုိ႔ ထရိန္နင္တစ္ နာရီလုပ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္နာရီလုပ္မယ္။ ဒါဆုိ ရင္ တန္းတူျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ႀကိဳးစားခဲ့ တယ္”လို႔ ထူးျမတ္ႏိုင္က သူ႔ရဲ႕ႀကိဳးစားမႈနဲ႔ အခက္အခဲကို ေျပာျပပါတယ္။ ဒီစိတ္နဲ႔ ႀကိဳးစား ခဲ့တာေၾကာင့္ ျပည္ပၿပိဳင္ပြဲမွာ ေရႊ ၂ ဆု၊ ေငြ ၁ ဆုကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ဆရာကိုယ္တုိင္က “ႀကိဳးစားၾကေပါ့ကြာ။ တစ္ဆုရေအာင္ လုပ္ႏုိင္ ရင္ ေတာ္ပါၿပီ” လို႔ အားေပးစကားေျပာခဲ့တာ ျဖစ္ၿပီး အခုလို ရႏုိင္မယ္လုိ႔လည္း မထင္ထားခဲ့ ၾကဘူးလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ထူးျမတ္ႏုိင္က ၃ ပြဲၿပိဳင္ရတာျဖစ္ၿပီး ၃ ပြဲစလံုး ဆုခ်ိတ္ႏုိင္ခဲ့တာပါ။ သူ႔ရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈေၾကာင့္လည္း အားလံုးရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳမႈကို ခံခဲ့ရပါၿပီ။

ထူးျမတ္ႏုိင္က အခုဆိုရင္ အုိလံပစ္အားကစားၿပိဳင္ပြဲအတြက္ ပဏာမ အဆင့္ေရြးခ်ယ္တဲ့အထဲမွာ ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလန္ႏုိင္ငံ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ေတာ္ မွာ ၾသဂုတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔က စၿပီး က်င္းပမယ့္ ႏုိင္ငံတကာအဆင့္ၿပိဳင္ပြဲ၊ အုိလံပစ္အားကစားၿပိဳင္ပြဲအတြက္ ေလ့က်င့္ေနရပါၿပီ။ အခု ရထားတဲ့ စံခ်ိန္ ထက္ ပိုျမင့္လာမယ္ဆုိရင္ ထူးျမတ္ႏုိင္က အုိလံပစ္ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ ေျပးခုန္ပစ္ အားကစားသမားတစ္ဦး ျဖစ္လာေတာ့မွာပါ။

“ဆရာေတြအေနနဲ႔ မီႏိုင္မယ္ထင္လို႔ ကုိယ့္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ အခုလို ပဏာမ အဆင့္ ေရြးခ်ယ္ခံရတာကိုပဲ ၀မ္းသာမိတယ္။ အရမ္းေပ်ာ္တယ္။ ကုိယ္ ႀကိဳးစားထားတဲ့ ရလဒ္ အခက္အခဲေတြေၾကာင့္ ေရြးခံ ရတာလို႔ ထင္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵပါပဲ။ လူတုိင္းမွာ ဆႏၵဆိုတာေတာ့ ရွိမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဆုိရင္ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဘာလံုးသမား အရမ္း ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္လက္ရွိအေျခအေနက မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ဘာျဖစ္ ႏုိင္လဲ အရင္ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ကုိယ္နဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အားကစား ကို ေရြးခ်ယ္လုိက္တယ္။ ငါဘာလုပ္လုိ႔ အဆင္ေျပလဲလို႔ စဥ္းစားခဲ့တယ္” လုိ႔လည္း သူ႔ရဲ႕ေရြးခ်ယ္မႈကို ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံက မသန္စြမ္း အားကစား သမားေတြ အေနနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ မသန္စြမ္း အားကစားသမားေတြကို ယွဥ္ႏုိင္ေအာင္ လုိအပ္မႈေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနပါတယ္လို႔လည္း သတင္း ေပးခဲ့ပါေသးတယ္။ ထူးျမတ္ႏုိင္က သူ႔လို ၀ါသနာရွင္ အတြက္ မသန္စြမ္း ေဘာလံုးအဖြဲ႕ေလးဖြဲ႕ေပးရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ လုိ႔လည္း သူျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵကို ေျပာျပခဲ့ပါေသးတယ္။

သင္းပပ
(Teen မဂၢဇင္း၊ဧၿပီလ ၂၀၁၂)