အခု
“လင္းစေနျခည္စက္ေလး
တစ္စက္ကို ျမင္ရၿပီ” လို႔
ေရးလိုက္ေတာ့မလို႔။

သံသယေတြကို သင္ၾကားေပးခဲ့
ႏွစ္ေတြထဲမွာ
သံသယေတြနဲ႔သာ ငါတို႔ ႀကီးျပင္းခဲ့ရ
တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အခန္းေတြထဲမွာ
ငါတို႔ အသံေတြ အေငြ႕ပ်ံခဲ့ရ။
ငါတို႔ လူငယ္ဘ၀
ငါတို႔ လူငယ္ဘ၀ဟာ
ေအးစက္စက္ သမံတလင္းေတြေပၚမွာ
ေအးခဲစြာ ရိွခဲ့တယ္
လူငယ္ဘ၀ဆိုတာ
မိခင္ရင္ခြင္နဲ႔ ေ၀းတဲ့ေန႔ေတြထဲမွာ ရိွခဲ့တယ္
လူငယ္ဘ၀ဆိုတာ
စိတ္ေပၚကို အေမွာင္ေတြ
ျဖဴးခ်ခံခဲ့ရတာေတြ ရိွခဲ့တယ္
အခု၊ လူငယ္ဘ၀ဆိုတာကို
ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ျဖဴေတြကို ၿဖီးသင္ရင္း
ေျခာက္ေသြ႕ေၾကကြဲ။
လြတ္လပ္လမ္းေတြေပၚမွာ မရိွခဲ့တဲ့
လူငယ္ဘ၀အေၾကာင္းကို
လူတစ္ေယာက္ဟာ ေျပာျပေနပါတယ္။
အခုဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့
ဂ်ာနယ္ေတြေပၚမွာ ပံုရိပ္ေတြ စီးဆင္း
ေမာင္းထဲ ထည့္ေထာင္းခံခဲ့ရေပမဲ့
က်ဳိးေၾက ေပ်ာက္ပ်က္မသြားခဲ့တဲ့
အသံေတြကို
ျပန္ၾကားခြင့္ရတဲ့ ေန႔ရက္မ်ားလို႔ေတာ့
မရဲတရဲ ေရးလိုက္မိပါရဲ႕။
သြားရင္ေရာက္ႏိုင္ေပမဲ့
မသြားလို႔ မေရာက္ခဲ့ေတာ့
ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားေတြဟာ
ညစ္ပတ္ျမဲခဲ့
မစားရ ၀ခမန္း အိပ္မက္ေတြနဲ႔
ဆီေပ်ာက္ မီးေပ်ာက္ဘ၀ေတြနဲ႔
သယံဇာတကို မတရားႏိႈက္ယူခံရျခင္းေတြနဲ႔။
တိမ္မည္းေတြ ၾကားကေန
ဖ်တ္ခနဲ တိုးထြက္လာတဲ့ လေရာင္ကို
လူေတြဟာ ေငးေမာလို႔
တက္ႂကြလို႔
တက္လိုက္ က်လိုက္ ျဖစ္လို႔။
လူငယ္ေတြဟာ
လေရာင္ကုိ ေငးေမာရင္း
အနာဂတ္လေရာင္ေတြအထိ
လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ၿပီး
စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြကို ေသြးလို႔
ထက္သန္လက္ေတြကို အသင့္ျပင္လို႔။
ေမးခြန္းေတြကေတာ့
ငါတို႔ ႏႈတ္ေတြကေန ပြင့္ထြက္လာျမဲ
“တကယ္လား”
“က်ဳပ္ေနာက္ကို လိုက္ေနတဲ့ အရိပ္ေတြဟာ
ဘာလို႔ မျပယ္ေသးတာတုံး”
“အင္း...အဲ...ဟိုဒင္း၊
ဟိုဟာေတြက ဘာႀကီးေတြလဲ”။
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ”ဆိုတာ ထက္ေတာ့
ပိုတဲ့၊ တိက်တဲ့ အေတြးအက်င့္ေတြ
ပိုင္ဆိုင္သင့္ပါၿပီ။
နစ္ၿပီး နာေနရတဲ့ အေထြေထြ အရာရာ
အေျခအေနေကာင္းဖို႔
အေျခအေနေတြ လိုေနပါၿပီ။
အခု ဘယ္လိုလဲ
အခု ဘယ္လိုလဲ ဆိုေတာ့
အခု ဘယ္လိုေျပာရမလဲ ဆိုေတာ့
အခု ဘယ္လိုလဲ။ ။

ေအာင္ႏွင္းသစ္