သို႔
ဆရာ ဦး၀င္းၿငိမ္းႏွင့္ ေရႊအဖြဲ႕သားမ်ား
မဂၤလာ ႏွစ္သစ္ေလးပါလို႔ ႏႈတ္ခြန္း ဆက္ပါတယ္။ သမီး ေရႊရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ ခိုလံႈခြင့္ရမွ ဆရာ့ဆီ စာေရး မလို႔ပါ။ ခုေတာ့ ေျပာခ်င္တာေလးေတြ မ်ားလို႔ ေရးလိုက္တာ စာရွည္သြားရင္ သည္းခံၿပီး ဖတ္ေပးပါေနာ္။

သမီးရဲ႕ စာမူေလး ဆရာ့ဆီ ေရာက္ခြင့္ရၿပီး လိုအပ္တာကို လမ္းၫႊန္ျပသ ေပးတာ ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။ သမီးက စာေပ အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ ေ၀းတဲ့ေန ရာကေန ၀ါသနာေၾကာင့္သာ အခက္အခဲ မ်ားစြာၾကားက ႀကိဳး စားေနရသူပါ။ စာေပ ေဟာေျပာပြဲေတြမွာ ဆရာေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားနဲ႔ ဆံုဖူးၿပီး ႀကိဳးစားဖို႔ အားေပးၾကပါတယ္။ ဆရာမ ႏုႏုရည္(အင္း၀)၊ ဆရာ ခ်စ္ဦးညိဳ၊ ဆရာ ၾကည္စိုးထြန္းတို႔နဲ႔ ပထမဆံုး ဆံုဖူးၿပီး မဂၢဇင္း ေလာကမွာ ေျခခ်ႏိုင္ေအာင္၊ ရသ စာေပကို ဖန္တီးတတ္ေအာင္ လမ္းၫႊန္ ဆံုးမၿပီး လိႈက္လိႈက္လွဲ လွဲ အားေပး ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာမတို႔ရဲ႕ အားေပးခဲ့မႈ၊ ေတာင္ငူၿမိဳ႕ ေပၚက ဆရာေတြရဲ႕ အားေပး ကူညီမႈ၊ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာထက္ က ဆရာသမားေတြရဲ႕လမ္းၫႊန္မႈေၾကာင့္ ခုဆို ကလ်ာနဲ႔ မေဟသီ ရင္ခြင္မွာ ခိုလံႈခြင့္ ရခဲ့ပါၿပီ။

ေရႊကိုေတာ့ မသီတာ အလုပ္ပုိမွာ၊ အရည္အခ်င္း ရွိသူေတြ ေႏွာင့္ေႏွးမွာ စိုးၿပီး အပို႔က်ဲပါတယ္။ မထင္မွတ္ဘဲ ဆရာ့ဆီထိ ေရာက္သြားၿပီး က်န္ခဲ့ေတာ့ ၀မ္းသာ ၀မ္းနည္းျဖစ္ရတယ္။ ပိုဆိုးတာက မွတ္ခ်က္ထဲပါဖို႔ အမ်ားႀကီး ေစာင့္ရဦးမွာ။ ေနာက္ထပ္တင္ျပခ်င္တာက စာအုပ္အငွားဆိုင္ ေတြမွာ မဂၢဇင္းႀကီးေတြေပ်ာက္သြားတဲ့ ကိစၥပါ။ သမီးက ေရႊ၊ ကလ်ာ၊ မေဟသီ၊ အပ်ဳိစင္နဲ႔ေတးကဗ်ာကုိလစဥ္ဖတ္ပါတယ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္ မေဟသီမွာ သမီး၀တၳဳပါတယ္ဆိုလို႔ အငွား ဆိုင္မွာ ေမွ်ာ္ရတာ။ ဆိုင္သြားေတာ့ မေဟသီ၊ ေတးကဗ်ာနဲ႔  အပ်ဳိစင္ကို မတင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ေရႊနဲ႔ကလ်ာေတာင္ ဖတ္သူ နည္းရင္ မတင္ႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ စာအုပ္ အငွားဆိုင္ေတြက ရင္ ဖြင့္လာတာ၊ ႐ံႈးေနတာ ၾကာၿပီတဲ့ ဆရာ။ တစ္အုပ္ ၃၀၀၀ ၀န္းက်င္မွာ တစ္ရက္ဖတ္ခ ၃၀၀ ဆိုေတာ့ စာဖတ္ ပရိသတ္က မဖတ္ေတာ့ဘူးတဲ့။ သူတို႔က ဆရာ့ဆီ တင္ျပခိုင္းတယ္။ ေစာင္ေရတိုးၿပီး တန္ဖိုးေလွ်ာ့ရင္ အားလံုး အဆင္ေျပမွာတဲ့။ ထုတ္ေ၀သူနဲ႔ အယ္ဒီတာေတြ ဘက္မွာလည္း အခက္အခဲေတြ ရွိမွာပဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ၀ယ္မဖတ္ႏိုင္ဘဲ အငွား ဆိုင္ကို အားကိုးေနရသူေတြကေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ။  သုတ၊ ရသစာေပေတြ ပရိသတ္ဆီကို အဆင္ေျပေျပေရာက္ ေစခ်င္ပါတယ္။ သမီးစိတ္ဓာတ္ေတြ အရမ္းလဲၿပိဳခဲ့တာ မဂၢဇင္း ေတြေၾကာင့္ ျပန္ႀကိဳးစားႏိုင္ခဲ့တာပါ။ လူမႈေရး လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ ဦးေက်ာ္သူ ဆာဘြဲ႕ရတာ၊ ကိုေ၀ဠဳေက်ာ္နဲ႔ ကိုေျပတီဦးတို႔ အကယ္ဒမီ ရတာကို အရမ္း ၀မ္းသာပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကားမွာ ေဒၚခင္ၾကည္ေနရာကိုေရာ သ႐ုပ္ေဆာင္ေရြး သလား၊ ေရြးၿပီးပလား သိခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးကေတာ့ သမီးတို႔ေဒသရွိ ေႏွာခင္ရြာေလးရဲ႕ ဘုရားပြဲကိုလာတဲ့ ကိုမိုး သက္ႏိုင္နဲ႔ ကုိပိုင္သက္ေက်ာ္ကိုေျပာခ်င္လို႔ပါ။  ကိုမိုးသက္ႏိုင္က ေၾကာက္တတ္တာလားေတာ့ မသိဘူး၊ မာနႀကီးသလိုပဲ။ သီခ်င္း ဆိုေနတုန္းဆုခ်တာ၊ လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္တာ၊ ဖက္နမ္းတာ အစ္ကို႔ကို ခ်စ္ၾကတာပါ။ ကိုပိုင္သက္ေက်ာ္ကေတာ့ ပြဲခင္းထဲ ၄ နာရီမွေရာက္လို႔ ကန္ထ႐ိုက္နဲ႔ ပရိသတ္ ရန္ျဖစ္တာက လြဲလို႔ အေတာ္ေဖာ္ေရြပါတယ္။ ၿမိဳ႕ျပလို မယဥ္ေက်းၾကေပ မဲ့ သမီးတုိ႔ ေဒသမွာ အႏုပညာသမားကို နစ္နာေအာင္ လုပ္မယ့္ သူ ဘယ္သူမွ မရွိပါဘူး။ အားလံုးက ခ်စ္ၾက၊ ႀကိဳက္ၾကလို႔ လည္း ငွားတာပါ။ ေတာသူေတာင္သားေတြဟာ  စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးအခက္အခဲေတြၾကားမွာအစစ နိမ့္ပါးသူေတြပါ။ ဂီတ အႏုပညာဟာ ထြက္ေပါက္ တစ္ခုပါ။ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါႏႊဲရတဲ့ ဘုရားပြဲျဖစ္ၿပီး သူတုိ႔ခ်စ္တဲ့ ေတးသံရွင္ကို ျမင္ရေတာ့ ေပ်ာ္ၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾက၊ လိုက္ဆိုၾကတာပါ။ မူးတဲ့လူ အနည္း ငယ္ေၾကာင့္ ပရိသတ္အမ်ား စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရတယ္။ အစ္ကိုတုိ႔ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရင္လည္း ေတာင္းပန္ပါ တယ္။ အႏုပညာသမားေတြ အေနနဲ႔ နယ္ကိုေရာက္ရင္ ပရိ သတ္ကုိ နားလည္ေပးသင့္ပါတယ္။  ေတြ႕တုန္းေလးပဲ ခ်စ္ခြင့္၊ အားေပးခြင့္၊ ရင္းႏွီးခြင့္ေလး ရၾကတာပါ။

တစ္ေနကုန္ႀကိဳ လာၿပီး ပရိသတ္နဲ႔ မဆံုႏိုင္တာ နားလည္ပါတယ္။ အားလံုးဟာ အခ်ိန္ႏွင့္ အမွ် ေငြရွာေနရတာေလ။ ပရိသတ္နဲ႔ ေတြ႕ရင္ေတာ့ ေဖာ္ေရြေစခ်င္ပါတယ္။ ခုလုိ ေျပာတာလည္း ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ အႏုပညာသမားကို“မာနႀကီး လိုက္တာ”လို႔ အေျပာ မခံခ်င္လို႔ပါ ဆိုတာ ေရႊကေန တစ္ဆင့္ အသိေပးပါရေစ။ ႏွစ္သစ္မွာ ဆရာ တို႔အဖြဲ႕သားေတြ စိတ္ကူးအသစ္ေတြနဲ႔ စာေပအက်ဳိးကုိ ဆတိုး ထမ္းရြက္ႏိုင္ပါေစ။ ျမန္မာျပည္သူေတြလည္း ဒီမိုကေရစီရဲ႕ အႏွစ္သာရကို အျပည့္အ၀ ခံစားႏိုင္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးပန္းေတြ ပန္ဆင္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။
ယြန္းျမတ္မႊန္းသွ်န္

ေရႊအသစ္ က႑မွာ ပါ၀င္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစား ေနတယ္ဆုိတဲ့ အတြက္ ႀကိဳဆုိပါတယ္။ အငွားဆုိင္မ်ားမွာ ရသ ဦးစားေပး မဂၢဇင္းမ်ား က်ဆင္းလာၿပီး တခ်ဳိ႕မဂၢဇင္းမ်ားကို အငွားဆုိင္ မ်ားက မတင္ေတာ့တဲ့ အထိ ျဖစ္လာတာကို ၾကားရေတာ့ စိတ္ မေကာင္းပါဘူး။ ဒီစာကို ေရးေနစဥ္မွာပဲ ဆရာ ေမာင္ႏွင္းပန္းနဲ႔ စကား စပ္မိပါတယ္။ ဆရာ ေမာင္ႏွင္းပန္းက စာအုပ္အငွား ဆုိင္ဖြင့္ထားသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာက လြန္ခဲ့တဲ့ ၇ ႏွစ္၊ ၈ ႏွစ္ေလာက္က ဆိုရင္ သူ႔ဆုိင္မွာ တစ္ေန႔ကိုစာအုပ္ ၄၀၀ ေလာက္ ငွားရေပမဲ့ အခုေတာ့ စာအုပ္ ၁၀၀ ေလာက္ပဲ ငွားရေတာ့ တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ျမန္မာ စာေပရဲ႕အေျခအေနက အငွားဆုိင္မ်ားေပၚမွာ မူတည္ ေနသလုိျဖစ္တဲ့ အတြက္ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ရင္ေလးဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ငန္းေတြ နည္းတဲ့ အတြက္ စာဖတ္သူ မ်ားပါတယ္။ အခုေတာ့ လြယ္ လင့္တကူ ၾကည့္ႏိုင္မယ့္ ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ငန္းေတြက သူ႔ထက္ ငါအၿပိဳင္အဆုိင္ ေပၚေပါက္လာတဲ့ အတြက္ စာဖတ္သူနည္း သြားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္း ေျပာရရင္ေတာ့ ကိုရီးယား ဇာတ္လမ္းတြဲမ်ားမွာ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ား စီးေမ်ာသြားတဲ့ အတြက္ မဂၢဇင္းမ်ားဘက္မွာ က်ဆင္းလာျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ နယ္ကို ေရာက္လာတဲ့ အဆုိေတာ္မ်ားကို ပရိသတ္က ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္ဆုိတာ ျဖစ္ျမဲဓမၼတာျဖစ္ပါတယ္။ ပရိသတ္ ဘက္က နည္းနည္း ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ရွိဖုိ႔ေတာ့ လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။                             
၀င္းၿငိမ္း

ေရႊခ်စ္သူမ်ားသို႔...
ေရႊအျမဳေတ အမွတ္ ၁ ကစၿပီး ေရႊခ်စ္သူမွ ေရႊခ်စ္သူသို႔ ဆုိတဲ့ က႑ ဖြင့္လွစ္ကာ ပရိသတ္ဆီက ေရာက္ရွိလာတဲ့ စာမ်ားကို ေဖာ္ျပ ျပန္ၾကားေပးခဲ့တာ ဒီေန႔ထိပါပဲ။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာ လထုတ္မွာ ေရႊခ်စ္သူမွ ေရႊခ်စ္သူသုိ႔ က႑မပါသြားတဲ့ အတြက္ ေရႊခ်စ္သူမ်ားက ၀ုိင္း၀န္း ေတာင္းဆုိၾကပါတယ္။ အမွန္က စာမ်က္ႏွာ မလံုေလာက္ေတာ့တဲ့ အတြက္ ခ်န္ထား ခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

စာဖတ္ ပရိသတ္နဲ႔ အေမးအေျဖ က႑မ်ား မဂၢဇင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ပါ၀င္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ မဂၢဇင္းမ်ားက အယ္ဒီတာ ကိုယ္တုိင္ေမးၿပီး ကိုယ္တုိင္ပဲ ျပန္ေျဖၾကတာေတြ ရွိပါ တယ္။ ေရႊအျမဳေတကေတာ့ ပရိသတ္ဆီက ေရာက္ရွိလာတဲ့ စာအစစ္ အမွန္မ်ားကိုသာ ေဖာ္ျပေပးျခင္းပါ။ ဒီလမွာဆုိရင္ စာတစ္ေစာင္ပဲ ရွိပါတယ္။ စာမ်က္ႏွာ ျပည့္ေအာင္ လုပ္ၾကံၿပီး အေမးအေျဖ မလုပ္ခ်င္တာေၾကာင့္ ေရာက္ရွိလာတဲ့ တစ္ေစာင္ကိုပဲ ေဖာ္ျပ ေပးထားပါတယ္။ ေနာက္လမ်ားမွာလည္း ဒီလုိပဲ ေရာက္လာတဲ့ စာကုိသာ ေဖာ္ျပမွာျဖစ္တာေၾကာင့္ ပရိသတ္ထံမွ စာမရွိတဲ့ လမ်ားမွာ ဒီက႑ကို ခ်န္လွပ္ထားမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ႀကိဳတင္ အစီရင္ ခံအပ္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခု ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လစဥ္ ထုတ္ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ ဖူးငံု ဆယ္ေက်ာ္သက္ မဂၢဇင္း၊ အပတ္စဥ္ထုတ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္တုိ႔ အတြက္ စာေတြ အမ်ားႀကီး ဖတ္ရပါတယ္။ ဒီစာေတြ ဖတ္ေနတဲ့ အတြက္ အျပင္ က စာမ်ား လြတ္သြားတဲ့ လေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီလို လြတ္သြားတဲ့ အတြက္ တခ်ဳိ႕စာေရးဆရာမ်ားရဲ႕ စာမူမ်ားဟာ တျခား မဂၢဇင္းမ်ားမွာ ပါၿပီးသား ျဖစ္ေပမဲ့ သက္ဆုိင္ရာဆရာ မ်ားက ေရႊအျမဳေတကုိ အေၾကာင္း မၾကားၾကတဲ့ အတြက္ ထပ္ပါ သြားတာေတြ ရွိပါတယ္။ ေမလထုတ္မွာပါတဲ့ ေကာင္းကင္ ျပာရဲ႕ “ေဆးခန္းဖြင့္ရန္ ငါးမိနစ္” ဆုိရင္လည္း ပိေတာက္ပြင့္ သစ္မွာ ေဖာ္ျပၿပီး ျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဆရာ ေကာင္း ကင္ျပာက စာမူခလာထုတ္ေတာ့မွသာ ပိေတာက္ပြင့္သစ္မွာ ေဖာ္ျပၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမတတ္ ႏုိင္ေတာ့ပါ။ ေရႊအျမဳေတကို စာမူပို႔ထားတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား တျခား ေနရာကို ပို႔မယ္ဆုိရင္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး အသိေပး အေၾကာင္းၾကားပါလို႔ အႏူးအၫြတ္ ေမတၱာ ရပ္ခံပါတယ္။

မဂၢဇင္း တစ္ေစာင္မွာ ပါၿပီးသားကို ေနာက္မဂၢဇင္း တစ္ေစာင္မွာ ေဖာ္ျပေအာင္ အထိ ေစာင့္ေနျခင္းက အယ္ဒီတာကို ေစာ္ကားျခင္းသာမက စာဖတ္ ပရိသတ္ကိုလည္း ေစာ္ကားရာ ေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ မေစာ္ကားမိေအာင္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား သတိ ျပဳၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ဥပမာ ဆရာမ မ၀င့္ (ျမစ္ငယ္) က ေရႊအျမဳေတကုိ ပုိ႔ထားတဲ့ သူ႔၀တၳဳ တစ္ပုဒ္နဲ႔ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ၾကာေနလို႔ ဆိုၿပီး တျခား မဂၢဇင္း တုိက္ပုိ႔ခြင့္ ေတာင္းပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စာမူ ခ်ရာမွာ ဆရာ၊ ဆရာမ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ႏွစ္မွာ ေလးပုဒ္ ထက္ပိုၿပီး ေနရာေပးႏုိင္ေလာက္ေအာင္ မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ဳိ႕စာမူုမ်ား ၾကာေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေရႊအျမဳေတမွာ ၀တၳဳတုိ ၁၀ ပုဒ္မက ေဖာ္ျပ ေပးေနပါတယ္။ ဒီထက္က ပိုၿပီး ေဖာ္ျပလုိ႔လည္း မေကာင္းေတာ့ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါတယ္။

ေရႊအျမဳေတမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ဟာ တျခား မဂၢဇင္းမွာ ဖတ္ဖူးၿပီးသား ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို အေၾကာင္းၾကားျခင္းအားျဖင့္ ၀ုိင္း၀န္း ကူညီၾကပါလို႔ ေရႊအျမဳေတ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားကို ေလးစားစြာ ေမတၱာ ရပ္ခံပါတယ္။
ေလးစားစြာျဖင့္

၀င္းၿငိမ္း
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ဇြန္လ ၂၀၁၂)